Please follow and like us:
0

Sebebini bilmediğim bir hüzün, tarif edemeyecek kadar bir boşluk var içimde. Hislerini aldırmış, duygularını kör bıçakla kesip atmış gibi dağlanmış yüreğim. Aldığım nefesin tadına varamadan bastığım yerleri görmeden yaşıyorum adeta. Kulağımda her aynı melodi, aynı ses tınısını fısıldayan bir rüzgâr, dudaklarımda hep aynı bulutun yumuşaklığı. Kıpırdamıyor içim anlamsızlaşıyor gözlerim feri. Yürüdüğüm yollara boş gözlerle bakıp olur olmadık şeylere sinirlenen biri oldum nedense. Dökülen saçlarımı toplayıp tavana aşmayı düşündüğümden beri kendimi, korkuyorum yalnız ölmekten. Korkuyorum kendimden. Burnuna her aynı koku geldikten sonra ne anlamı var ki baharın gelişinin, yeşillerin ne önemi kalır ki gözler görmeden. Benimle birlikte can çekişiyor geleceğe dair umutlarım. Duygusuz kaldım hissedemiyorum sıcaklığı. Üşüyorum. Yüreğim açıkta kaldı sanki, cereyan yapıyor göz yaşlarımın arasında. Ölümün soğukluğunu ensemde hissediyorum. Tepeden tırnağa bir başıma kalmış üstüm başım yalnızlık kokuyor. Nerdesin ki şimdi sen, hayalin, gözlerin, bana umut veren sözlerin nerde..
Sen nerdesin, ben nerdeyim..

“Biz” nerdeyiz şimdilerde..

Please follow and like us:
0