Please follow and like us:
3

Çok fazla içime kapandım yine bu sıralar. Kendimi kendimden çıkardım resmen, elde avuçta bir şey kalmadı. Çok fazla dile getirmediğim, milyonlarca cümle yükü var omzumda. Heybemdeki kırgınlıkları bıraksam şuraya, sanki ortalık kan gövdeyi götürecek, o derece.

Üflesem dalların yapraklarına, uçuşacak, dokunsam gövdesine kırılacakmş gibi geliyor. Elimi uzattığım bulutlar yok olacak, seyre daldığım denizin hırçınlığında boğulacakmışım gibi geliyor.

Garip, hayat beni böyle sınıyor bu sıralar..

Güneşe dokunuyorum gözlerimle; yanıyor, yakıyor. Gözümden tuz kütlesi düşüyor bal çukuruna. Her biri orda birikiyor geceler boyunca. Sıkıldım aynı yastıkta yatmaktan. Nefret ettim sarıldığım yorganımdan. Tat vermiyor bana, rahat ettirmiyor beni. Yattığım yerden bîhaberim. Uyuyorum, uyanıyorum. Hep yorgunum.

Gece çöktüğü zaman, alıyorum elime kalemi, deli gibi karalıyorum. Niye? Yazmak istemesem de, her dakika bir şeyler çıkıyor ortaya. Gün içerisinde gördüklerim birikiyor, içimdekileri dışarı vuramama derdi kemiriyor. Hayallerim, dokunamıyor ellerime. Havada kalıyor her biri. Duyamıyorum çığlıklarımı, hissedemiyorum içimdeki kıpırtıları. Yok oldular resmen.

Hiç duygular alınır mı? Ben aldırmış gibiyim. Sevmiyorum, sevemiyorum, heyecanlanmıyorum, şaşırmıyorum, güvenmiyorum.

Yitirdim adeta hepsini. Elimden tutanlarla, bırakanlarla bıraktım her birini geride.

Her yerde aşk böcekleri dolanıyor. El ele, göz göze sevgililer dolanıyor. ‘Ulan bak şunlara, kesin kız sevmiyor. Belli abi, gözü sağı solu süzüyor. Eğlencelik işte o da!‘ diyorum. Bariz belli. Yine görüyorum. ‘Bak abi işte bu da aynı bok! Bildiğin kız derdinde bu. Ulan halka açık yerdesin kızla öyle yiyişilir mi yolun ortasında!‘ diyorum. İki taraf da birbirinden beter.

Küçük küçük çocukları görüyorum. Daha 12 yaşlarında var yok. Dudağında kıpkırmızı ruj, elinde dokunmatik telefon, saçına çekmiş maşayı, giymiş siyah çorapları, etek 3 parmak var ya da yok.. Kim alıştırıyor seni be güzelim böyle şeylere, hı? Daha senin yaşın kaç, boyun kaç, kilon kaç..

Sonra yine liseli ergenler. Okul kıyafetlerinin içinde el ele geliyorlar karşıdan. Ne garip lan, ben hiç hatırlayamıyorum öyle şeyler. ‘Bizim zamanımızda yoktu‘ diye mi devam etsem cümleme diye düşünüyorum da.. Neyse vazcaydım. Harbiden de bu zamanki kadar yoktu ortalıkta.

Küçükten büyüğe, erkeğinden kızına ortalık çok boktan kısaca. İçimde azıcık bir kıpırdanma yok insana dair. Gördüğüm her şeyin ardında bir sahtelik var gibime geliyor. Bir şeylerin eksik olduğu, eksik temellerin üzerine yaşadıklarını görüyorum insanların. Hoş ben de artık bu yaştan sonra olacağını da sanmıyorum. Aşka inancını kaybetmiş birini aşka inandıracak biri çıkar mı bilmez. Benim karşıma çık(a)mıyor. Çıksa mesela, içimde kıpırtı oluşsa, ömrümün sonuna kadar onla olurum kesin. O yüzden 1 sene içinde oldu, oldu.

Olmadı, uzun bir yalnızlık bekliyor bizi kannımca..

Please follow and like us:
3