Please follow and like us:
0

Ömrümüz sıralarda geçti bizim..

Taa ilk okulda alıştırdılar..

Gösterdiler tahtadan tabureli demir ayaklıları..

Hiç kalkmadık ordan öylece tembihlediler bize..

Büyüdükçe büyüdük sıra derdimiz daha da arttı..

Önceden oturduğumuz sıralar yerine şimdi ayakta sıra alıyoruz..

Ekmek almaya fırına gitsek, dananın kuyruğu kadar sıra..

Hastaneye muayene olmaya gitsek, devasa boyutlarda sıra..

Ota sıra, bo.t.a sıra.. Sıra babam sıra..

Sırada vercez kesin son nefeslerimizi..

Hep kaderimizdir diyip eğiyoruz boyunlarımızı

Sen oraya!

Sen şuraya!

denilmeden yapamıyoruz işlerimizi,

hep böyle inci gibi dişler,

otoban çizgisi gibi dümdüz sıralara alışmışız biz.

Biri “höyt!” diycek ve anca öyle sıralancaz işimizi yapabilmek için..

Sırasız yapamaz olmuşuz..

N’apalım ağacımız yaşken eğmişler bizi,

alışmış popoda don durur mu, durmaz..

Son nefesini sırada beklerken veren şehitler olarak tarihe bir tek biz geçeriz artık.

Ne mutlu!

Please follow and like us:
0