Please follow and like us:
0

Niyet ettim umut etmeye..

Adın ve adımla başlıyorum satırlarıma. Baş harflerimizi ekliyorum önce satır başına. Ardından uzun soluklu bir cümle kuruyorum, içinde envai çeşit noktalama işaretleriyle. Kimi zaman öfkeleniyorum sana, basıyorum ünlemleri ardı sıra, kimi zaman öyle masumlaşıyorum ki, kıyamıyorum bile nokta koymaya. Öyle virgüllerle bağlayasım geliyor ki seni bana, devrik kalıyor cümlelerim, eksik kalıyor hecelerim inan.. 

Kısa kısa tamlamalar kuruyorum senin adına. Kimisinde beni tanımlıyor sana, kimisinde seni betimliyor bana. Öyle bir meslek edindim ki kendime, kasaptan farkım yok adeta. O doğruyor etleri satırla, ben diziyorum tüm şiirleri adına bir bir satırla. Canını okuyorum adeta cümlelerin. Sonra hevesler ekliyorum gelişme kısmına. Gelişsin büyüsün diyerek. Mutluluklar serpiyorum ara ara, tırnak içinde, parantez içinde hem senin adına hem bizim adımıza. Sonra koyuyorum ceplerime teker teker, çıkıyorum yola. Cep yanımda, sen aklımda, umutlar etrafımda..

Geleceğe dair umutlar besliyorum sonra. Soru işaretleriyle dolu, karmaşık sayılar içerisinde, karışık denklemleri bulunan.. Çözemiyorum çoğu zaman bir başıma. Ağır geliyor soruların yükü, doğrultamıyorum kafamı arşa..

Sonucuna kırgınlıklar bırakıyorum. Senden arta kalan, benim bulutlar üzerinden toprağa yüz üstü çakılan. Çözülmesi imkânsız, bir o kadar geleceğe kör bakan. Geçmişten kalan, bugünden arındırılamayan. Yine de umut ediyorum geleceğe, dolu gözlerle bakıyorum senli benli günlere. Belki geliriz göz göze, gözümüz bakar birlikte ileriye. Ortak noktayı farklı açılardan görüp, aynı dizeleri birlikte dizmeye..

Niyet ettim umut etmeye, elim kalbimde, kalbim sen de..

Please follow and like us:
0