Please follow and like us:
0

Canım acımıyor artık seni gördükçe. Ne karşıma çıkıyorsun ne de yollarıma. Canlanmıyor bile hatıralar aklımda. O derece uzaklaşmşsın kalbimden, aklımdan. Eskisi gibi fotoğrafını gördüğümde bile yerinde duramayan o yüreğimde hiç bir kıpırtı yok. İliklerime kadar işleyen heyecandan eser yok. Kökünü kurutmaya çalıştığın ağacın dallarındaki sana ait tüm yapraklar kurudu. Ve her bir dalda hayata tutunmaya çabalayan o küçük, kurumuş yapraklar misali süzüle süzüle düştü toprağa. Yanmıyor artık canları. Sildi attı sonbahara ait tüm yorgunluklarını.

Güneş doğdu tekrar seher vaktinde. Kabuk bağladı kanayan tüm yaraları. Bir kış bitti ve geldi ilkbaharı. Damla damla değdi toprağına önceden akıttığı gözyaşları. Onlarla büyüdü, onlarla yeşerdi. Yeniden dokudu ilmiklerini, daha sağlam, daha sıkı. Her bir dalı daha gür yeşil yapraklar açtı. Acıyla yoğurdu onları. Kökleri daha derine daldı. Ne bir fırtına ne de bir yabancı, yıkamaz oldu. Koca heybetli bir çınar misali, aldı gölgesine tüm bedenini. Hem kendi güneşte kaldı, hem kendini gölgeye dayadı. Bir başına kalsa da çorak topraklarda, yılmadı, yıkılmadı! Savurduğu tüm yaprakları, rüzgârın tınısıyla senin tabutunun üzerine yolladı. İki kürek atılmış toprağına saldı bütün umutlarını. Seninle birlikte gönüldü toprağın en derinine.

Sen çoktan ölmüştün, onlar da öldü artık.

Şimdi tüm anılarla birlikte, aldığın tüm günahlarla birlikte mekânın cehennem olsun.

Selametle..

Please follow and like us:
0