Please follow and like us:
0

Yürümüyorum artık eskisi gibi caddelerde,

Çıkmıyorum evden dışarı..

Sokak lambaları aydınlatmıyor eskisi kadar,

Bakamıyorum kaldırım taşlarına,

Korkuyorum..


Yürümüyorum eskisi kadar sokaklarda,

Herşey, herkes seni hatırlatıyor,

Sanki yerde yatan çiçekler seni bana soracakmış gibi

Nerde o? diycekmiş gibi..

Sorularına cevap veremiycem diye

Korkuyorum..


Gitmiyorum eskisi kadar markete,

Yapmıyorum alışveriş..

Kapıdaki güvenlik soracak seni diye,

Yürüyen merdiven ağlayacak diye gitmiyorum..

Geçmiyorum hiçbir kapıdan,

Sen yoksun diye..


Bakmıyorum artık ne etrafıma ne kendime,

Paspal bir adam oldum dünden beri..

Ne evim düzgün, ne yüzüm..

Her yerim parça parça hüzün..


Bakamıyorum aynaya eskisi gibi,

Gözüm kan çanağı, suratım asık…

Saçlarım birbirine karışık..

Kendimi tanıyamam diye bakamıyorum aynaya

Korkuyorum..


Balkona bile çıkmıyorum artık eskisi kadar,

Manzaram hep aynı..

Ne zaman gözüm dalsa uzağa,

Gözüm yine kan çanağı..

Ellerim yara bere,

Her yerim kesik, çizik..

Dokunamıyorum hiçbir yere,

Korkuyorum..


Yemiyorum eskisi kadar yiyecek..

Dolabı açıyorum..

Bekliyorum saatlerce, kapatıyorum..

Yıkamıyorum bulaşıkları,

Kırılcak diye  tüm tabak çanaklar,

Korkuyorum..


Yatamıyorum eskisi gibi yatağımda,

Yastığa başımı koyduğumda,

Karanlık başıma vuruyor,

Gözlerimi kör ediyor..

Diğer yastığıma sarılıyorum,

Olmuyor..

Uyuyamıyorum..

Uyursam uyanamamaktan

Korkuyorum..


Şimdi duvarlar geliyor üstüme üstüme,

Sıkışıp kalmışım biliyorum..

İçim içime sığmazken,

Duvarların yankıları işliyor içime..

Saatin sesi vuruyor aynı an’ı..

Tarih hep aynı..

Yelkovanı akrep soktu,

İşlemiyor zaman..

Şimdi her şey aynı,

Şimdi her şey farklı..



Ali Mazılıgüney  | 16.01.2010 – 23:09

Please follow and like us:
0