Please follow and like us:
0

Sanırım diye başlıyorum cümlelerime..

Sanırım..

Senin yüreğin, yüreğimin ateşine bir damla veremeyecek artık. Yangın çok büyürse tehlikeye girerdi ortalık. Tehlikeli olurdu da, farkeder miydi ki? Yangın olsa da olmasa da tükenmez miydi yine umutların soyu, kurumaz mıydı mutlulukların huyu? Elden bir şey gelemiyor. Ne çare. Kırılan bardaktan, su içilmiyor. Kırıldı diye bardağa, kimse bardak demiyor.

İsteseydin..

Aklının ucuna bile getiremeyeceğin büyüklükte bir ‘aşk‘ vardı bende. Uçurumdan atlarcasına sarılabileceğin bir dal olurdum mesela bakışlarına. Kirpiklerinin karasına sarılırdı ‘kırgınlıklarım‘. Yürüdüğün yolda, yoldaşın olurdum sana. Daha fazla bir şey aramazdın sen de ömrünün geri kalanında. Çünkü daha fazla ‘heyecan‘ vardı burada, yeniden aramak zorunda kalmayacağın kadar, büyük. Nadasa bırakılmış bir toprağa ekili ‘umut‘ vardı bir o kadar da, ardında ‘tesadüf‘lerin dolu olduğu..

Galiba..

Bu senin için bir yük. Üstelik fazlasıyla da ağır. Herkes taşıyamaz omzunda, malum. Çoğu zaman yıkılır kalır, oracıkta. ‘Bir daha‘sı olmaz, düştü mü kalırsın toprakta. Atıverirsin sırtındaki yükü.

Düşünürsün, çünkü fazladır o sana.

Aslında..

Seni, sen olduğun için seven biri vardı belki de bu hayatta. Taptaze bir sayfa misâli açmış yüreğini bekleyen. Üşümüş parmak uçlarına, terlemiş minik avucuna bırakılmaya hazır duran bir yürek. Odalarının tamamına kilit vurulmuş, içerisinde ‘adının‘ hapsolduğu küçücük ama sıcacık bir yürek..

Hayat işte..

İki güzel yürekten
Bir aşk çıkmıyor..

Bazen söylenen o samanlık
Seyran olmuyor..

Garip nedense..

Bazen mesafeler engel oluyor çoğu şeye. Ağladığında, değmiyor gözyaşların onun tenine. Görünmüyor kızaran gözlerin karşındakine. O iki kelimeyi etmemek adına kanatırcasına ısırdığın dudağını göremiyor, morartırcasına yumrukladığın dizinin acısını hissedemiyor işte.

Yine de..

Hiç değilse şöyle düşün. Mesela sen artık ‘Beni kimse sevmedi‘ diyemeyeceksin. ‘Benim için kimse bir şey yapmadı‘ gibisinden bir cümlen de olmayacak. Öyle bir yükleme bağlamayacaksın hiç bir özneni. Artık ‘yük‘ olmayacak sana birileri. Durup durup, olur olmadık zamanlarda adını yürüdüğün yollarda karşına çıkarmayacak. Varlığıyla seni üzmeyecek, ruhundan çiçekleri kopartmayacak.

Ben de..

Hiç değilse şöyle düşünürüm. Yüreği, yüzü kadar çok güzeldi. Ama ‘aşk’ güzellikten nefret ederdi. ‘Sevgi‘ aşka ağır gelirdi ve bu yüzden karşılık vermedi. Bu yüzden altında ezildi işte sevgi.

Bu sefer..

Leb demeden, ‘bitti‘ dedi dilin. Sonunu bile bile, atladı uçurumdan yüreğim.

Kaç defa..

Tamir etmiştim oysa, yine kırıldı, param parça oldu güvenim.

Ama..

Aması yok işte..

Şimdi..

Duyamayacağın kadar yükseğe çıktı, göremeyeceğin kadar derine gömüldü sesi yüreğimin..

20.03.2012 | 21:21

Please follow and like us:
0