Please follow and like us:
3

Güneşli bir sabahın,
Kasvetli gününe uyandım bu sabah.
İçimde buruk bir hüzün,
Ama bir o kadar da sevinç vardı.
İlkokulun birinci sınıfını bitirmenin hüznü,
Karnemin hepsinin beş olmasının sevinci..

Koşa koşa gittiğim okulumdan,
Koşa koşa döndüm evime.
Küflü anahtarlığımı çıkarıp kapıyı açtım
Güç bela..
O an  tam bağıracaktım ki
‘Annee, babaa karnemin hepsi pekiyi’ diye
Boğazıma takıldı cümleler.
Bir ayağı kırık masamın kenarında,
En sevdiğim renkteki mavi bisiklet.
Sevincimden kalbime engel olamıyordum.
Benden önce koştu bisiklete.
Üstelik dört tekerleği hatta zili bile vardı.
Sarıldım sımsıkı sevdiklerime.
Bağrıma bastım hepsini.

Ne vakit akşam oldu,
Geçtim her gece gökyüzünü izlediğim
O minik penceremin köşesine.
Gözlerimden iki damla yaş döküldü yine
Sessiz, sakince..

Biramdan biraz daha yudumladım,
Sildim nemini göz bebeklerimden
Elimin tersiyle..
Bir ahh ettim, iç geçirdim
‘Nerede o çocukluğum, nerede annem, babam’ diye..

Midemde acı bir tokluk,
Yüreğimde de bir o kadar acı bir açlık hissi,
Ben o sevgiye açtım hâla.
Ne vakit bir bisikletli çocuk görsem,
Yüreğim açıkta kalırdı.
Beni annem ile babamın hasreti sarardı.
Bak işte yine bir gece vakti,
Gözlerim yaşardı, duygularım sarardı, .

Özledim sizi,
Özledim çocukluğumu.
Şimdilerde;
Keşke kanayan sadece,
Dizlerim olsaydı..

Please follow and like us:
3