Please follow and like us:
0

kalpHiç canın yanmadı mı gözlerin başkasının gözlerine değdiğinde?

Hiç içine ukte oturmadı mı sevgili?

Bir başkasına meylederken gönlün, nasıl sığdırabildin yüreğini göğsüne?

O süslü kelimeleri, sevgi sözlerini bir başkasına kurabilmeyi nasıl düşünebildin?

Gelecek” kurmayı düşündüğün gelecekte, hayallerin nasıl gelecek, hiç düşündün mü?

Adına şiirler, yazılar yazılan hatıraları nasıl tozlu bir kutuya sığdırabildin?

Vicdanın seni uykularında rahat bırakabildi mi, hiç hıçkırmadan uyuyabildin mi?

Her aynaya baktığında yüzündeki buseleri, geçmişinden kalan izleri görmedin mi?

Gece uykulara dalarken sarıldığın yastığa, göz yaşların değmedi mi?

Her gün arşınladığın yolda, kulağına “bizim şarkımız” fısıldamadı mı?

Hepsi oldu sana sevgili, sen de biliyorsun ama ne acı ki, kendine bile teşhir edemiyorsun.

Zira kalbin, beynin ve dilin çatışıyor.

Öyle zincire vurmuşsun ki kendini, içindeki “sen” her geçen gün ölüyor.

Hasretin tabutu yüreğine oturmuş, kaburgaların her nefes alışında bir bir batıyor.

Kalbine iyi bak sevgili, kalbimin selamı var ona.

 

 

 

Please follow and like us:
0