Please follow and like us:
0

Yaşlanmamızdaki en büyük sebep sadece “zaman” mıdır?

İnsanı yıpratan bu dünyadan koparan zaman değildir. O sadece bir etkendir. İnsanı yaşadıkları, yaşayamadıkları, hayalleri, umutları, kırgınlıkları yıpratır. Düşlerinin gerçekleşmemesi, sevgilerinin hiçleşmesi, güvenlerinin boşa çıkması, dağlarına kar yağmasından yaşlanır. İnsanı en çok insan yıpratır. İnsanı en çok insan yorar aslında.

Şöyle durup bir düşünün, genç insanları, genç kalabilenleri. İnsanlar çocukken hep daha mutludur di mi? Büyüdükçe omuzlarına düşen yük artar, ağır basar. Sorumluluk derecesi yükselir. Eskisi kadar “çocukça” düşünmez olgunlaşır. Yediği darbelerle, sarsılan güvenleriyle, karşısına çıkan binbir çeşit zorluklarla cebelleşmekten yıpranır. Tüm bunlar “zaman”la olur. Farketmişsinizdir, çocuk yaşta yalnız kalan, kendi başına yaşamaya mecbur kalan çocuklar daha çabuk olgunlaşır. Neden? İşt bu sebepten. Büyüdükçe yüzündeki tebessüm derecesi azalır. Öte yandan zamanın etkisiyle büyüyüp de çocuk kalabilmeyi becerenler vardır. Ama o kadar nadirdir ki.. Oonlar hep bir köşede kendi başlarına kalırlar, bir başına ağlarlar.. Yüzleri güler ama aslında içlerinde hep bir burukluk vardır. Umutları hiç bitmez diye bir şey yok bitmeye yakın yine çabalarlar sadece.. Kimi zaman başarırlar kimi zaman da yenik düşerler..

Ne yapmak lazım ne etmek lazım bilinmez ama.. İnsanı çürüten sadece insandır. Kimi zaman bir başka insan, kimi zaman kendi içindeki insan. Düşünceleriyle, duygularıyla yıpratır kendini. Saçlarını döktürür içindeki stresi, bedenine, fiziğine yansır çektiği dertleri.

İnsanı insan güçlendirir aslında.. Desteğiyle, gücüyle.. Yanıbaşında verdiği güveniyle..

Her şey insanda başlar insanda biter işte..

İnsanı insan da yüceltir, insan da yerin dibine sokar..

Zaman değildir insandır insanı toprak altına sokan..

Please follow and like us:
0