Please follow and like us:
3

Ben insanları hiçbir zaman anlayamadım. Ya da onlar bana hiç kendilerini anlatamadılar. Yeri geldiğinde yere göğe sığdıramadıklarını, iki ucu açık yatağa sığdırdılar. Yeri geldi yüzüne güldüklerinin ardından kör kuyular kazdılar.Sebebi belliydi aslında. Çünkü;

İnsandı onlar!

Ne sevenin kıymetini bildiler, ne de sevilenin. Çok gördüm, uğrunda herşeyi yapan, deli gibi seven kişilere umut vaad edip, sevgilerini kullanan, onunlayken ayrı takılıp, ardından başka kollarda cirit atanları, hastalıklarının ardığına sığınıp şerefsizce, yüzsüzce üste çıktıkları anları çok gördüm.

Ben bunu bir daha yapmam!‘ diyerek, tükürdüğünü yalayan, ‘Hep seni seviyorum, sonsuza kadar seveceğim‘ deyip de başkalarıyla gününü gün edenleri de gördüm.

Ne kıymet bildiler, ne de adam gibi değerin karşılığını verdiler. An‘ları yaşama adına, gelecekleri mahvettiler, binbir çeşit ‘ah‘ aldılar. Kimin alnı aktı, kimisinin ki ak gibi görünen, kara!

Eski sevgiliden arkadaş olmaz dediler. Eski sevgiliden, eski sevgiliye koşturdular. Birinden vazgeçip ötekinin ellerine sarıldılar. Gözü dışarda olan kadının, eteğinden çekip tutuşturdular.

İçi kan ağlaya ağlaya, göz göre göre yalana koştu insanlar. Gözlerine perde inmişçesine, yalana sarıldılar, ona inandılar. Geçmişi unuttuğunu sanıp, geleceğe sarıldılar. Oysa yanıldılar. Her gece rüyalarında savaştığı kişi/ler başkaydı, farkına varamadılar!

Varacaklar, ama iş işten geçecek, her yerde geçmişe dönecekler. Dünü unutanlar, bugünü yaşasalar da, yarınlarını mahvedecekler.

Gülü ilk koklayan topraktır, sen onu kopartırsan, bir gün eline dikeni batacaktır!

Sizin için hayat, bitmiştir!

Herşey bitmiştir!

Sizden gelecek yeni nesil de sizin gibi olacak ve bu kısır döngü böyle devam edecek. Kısacası hayat tıpkı daha önceki gibi, böyle gelmiş böyle gidecek!

Ama o gelecek, gelmeyecek.


Please follow and like us:
3