Please follow and like us:
3

Geçmişe dönük yaşayıp, geleceğe kör bakıyoruz. Sevdiklerimizi göz ardı edip, sevmediklerimizi kenara itiyoruz. Bizi sevmeyenlerin köpeği olup, peşinden günlerce, senelerce gidiyoruz. ‘Bakmıyor bana‘ dememize rağmen, her gün onu arıyor gözlerimiz. Her gün profiline girip bakıyoruz ‘Acaba ne yazmış, ne paylaşmış‘ diye. Yazdıklarını beğenenlere bakıyoruz. İki yazıyı art arda beğendiğinde ‘Oha ne ayak lan bu, hoşlanıyor mu yoksa?‘ diyoruz. Paylaştığı şarkıları bir kez daha dinliyoruz, bilmemize rağmen. İtinayla yazdığı sözlerine tekrar bakıyoruz ‘Acaba beni anlatan bir şey var mı, içinde ortak noktamız bir kelime çıkar mı‘ diye. Kendimize pay çıkarmaya çalışıyoruz her seferinde. Yazdığı yazıda kendimizi bulmayı umut ederek okuyoruz hep. Cümlenin yükleminden başlayıp, öznesine kadar gidiyoruz. Kendimizi bulduğumuz anda, ortak bir nokta bulduk diye seviniyoruz. ‘Aha benden bir şey yazmış bak‘ diyerek istemsiz bir sevinç doluyor içimize, yüzümüz gülüyor, kalbimiz biraz daha farklı çarpmaya başlıyor. Ama ne vakit ters bir şey yazsa bu sefer de ‘Acaba bana mı yazdı, neye kızdı ki, neye tavır yaptı?‘ diye binbir çeşit yumakla, iplerle doluyoruz beynimiz..

Onun başkasına yazdıklarını gördüğünde bir tuhaf oluyorsun mesela. ‘Kim lan bu, ne ayak, ne diye ona yazmış, o niye ona öyle yazmış’ diye sorguladıkça sorguluyorsun. Her paylaştığını art arda beğenenlere sövüyorsun mesela. Her fotoğrafını beğenen, hepsinin altına yorum yazanlara sövüyorsun. Garipsin lan insanoğlu, yapıyorsun işte bunları. Sorsalar ‘seviyorum‘ dersin, e ‘Niye onunla değilsin?‘ deseler, bilmiyorum dersin. Ottan boktan sebeplerle bir araya gelip, s*kimtrak bahanelerle ayrılıyorsunuz işte. Tuhafsın insanoğlu, tuhaf. İki günlük seyirlere yelken açıyorsun, sonra ‘vay benim gemim niye su aldı‘ diye ağlıyorsun günlerce. İskeleye bağladığın halatta kendin boğuluyorsun. Acıdan zevk alıyorsun sen! Başına vurdukça insanlar, hoşuna gidiyor işte. Senin iplemeyenin peşinden koşuyorsun, yalan mı? Ama senin uğruna ölene de dönüp bakmıyorsun, düştüğü anda da bir tekme de sen atıyorsun. Niye? Çünkü o seni senden çok sevdi di mi? Sana senden çok değer verdi. Sana zarar gelmesin diye, hep kendine zarar verdi. Sırf sen ağlama diye, sustu. Sırf sen yanlış anlama diye yazdıklarını iki defa okudu. Sevdiği için, sırılsıklam aşık olduğu için çıkamadı sana ait olanların içinden. Resminde kayboldu, yazdıklarında çırpındı. Sanal alem üzerinden takip edebildiği kadar etti. İlk açtığında interneti, senin profiline tıkladı. Baktığı sayfaya, her noktasını ezberlediği yerlere bir kez daha baktı. Ne aklından, ne gönlünden, ne beyninden çıkardı. Çıkaramadı, çıkarmayı istemedi. Hep içinde bir buruklukla, hep bir hüzünle baktı sayfalara.

Yapıyorsun bunu insanoğlu yapıyorsun! Ne sevmenin kıymetini, ne de sevilmenin kıymetini biliyorsun. Hep ondan bir haber gelsin diye bekliyorsun, ama gelmiyor. Hep ona koşmak istiyorsun, ama olmuyor. Hep onunla olmak istiyorsun, ama olamıyorsun. O da senin yazdıklarını okuyor, iç geçiriyor. Karşılıklı duyguları besliyorsun, ama olmuyor. Ne onla, ne de onsuz olmuyor.

Şimdilerde herkes eskiye bağlı kalmış, bunları yaşıyor. Çünkü insanlar hâla yaşıyor.

Please follow and like us:
3