Duygularım depreşti bu gece..

Arka fonumda açtım tam da damardan bir müzik..

Elimde yalnızlığım,

Gözlerimde bi tutam buğum,

Karanlık odamda

Bir başımayım..


Yanan loş bir ışığım

bir de boş ama hüzünle bakan

gözlerim var karanlığa..

Dışarısı buz gibi,

içim buz gibi..

Titremiyorum,

üşümüyorum ama

“eksiklik” hissediyorum sadece

yürek denen organımda..

Damla damla içime düşüyor nedense hüzünler bu gece

Saçımın her bir teli sızım sızım sızlıyor,

Tarifi belirsiz duygular,

Bir o kadar da anlamsız acılar sarıyor bedenimi..


Etraf o kadar sessizleşiyor ki bu gece,

damarlarımdaki kanın hareketini duyar gibi oluyorum..

Kalbim sadece “yaşamak” için çarpma gayreti içinde

tık tık tık atıyor..


Kapım çalmıyor işte,

Işıklar hep kapalı

Dört bir yanım kapalı bu evde,

Odam kalabalık,

ama yalnız sanki ortalık..


Suskunluğumla bütünleştim bu gece,

Aklım bir karış havada

Bedenim herşeyden çok uzaklarda..

Issız bir ada gibi bu gece bu oda..

Bir ben varım,

bir titrek bedenim,

üşümüş hüzünlerim,

bir de yalnızlığım var yanıbaşımda..


Ali Mazılıgüney

10.12.2010 | 21:35