Etiket: yalnızlık

Keşke Dokunmasaydın Yalnızlığıma

İyiydim ben böyle. Sabahları kalkar, elimi yüzümü bile yıkamadan balkona çıkardım. Havaya bakar, içime temiz havayı çekerdim. Sonra ne giyeceğimi düşünürdüm. Mutfağa gider tek kişilik kahvaltı hazırlardım. Demlenmiş çayla yapardım kahvaltımı. Sıcak sıcak, taze, miss gibi kokan. Yanına üç beş siyah zeytin atardım. Beyaz peynirimi de unutmazdım. Çok sevmemekle birlikte arada sırada canım çekerdi yağlı, reçelli ekmeği. Ondan da kızartırdım. İki yumurta da kırardım ki, gözüm de doysun karnım da diye. Tıka basa doldurduğum mideme bir de keyif çayı doldururdum ki, değmesinler keyfime.

Sonra okuluma falan giderdim işte. Tüm gün koşuşturmacalar, not tutmacalar falan fıstık. Okul çıkışı yorgun gelirdim eve. Bazen gelmez dışarda dolanırdım bir başıma. Kulağımda müziğim, sırtımda çantam gezerdim sokak sokak, cadde cadde. Hele de hava güzelse, değmesinler keyfime. Salına salına gezerdim. Akşam eve geldiğimde de yine kendi anahtarımla açardım kapımı. İçerde çıt bile olmazdı. Bir tek buzdolabının sesi, bir de gıcırdayan kapı. Üstümü çıkartıp geçerdim köşeme. Bilgisayarımı açar arka planda hep müzik dinlerdim. Sonra da mışıl mışıl, koca yatağıma tek başıma gider yatardım.

Hep böyle geçerdi işte günlerim, aylarım, yıllarım. Duvarlarımla konuşur, müziklerime anlatırdım her şeyi. Bir kapının kollarını tutardım sıkı sıkı. Sırtımı yaslayabildiğim tek yatağım olurdu. Bir tek şahidim, tuz taneciklerinin biriktiği yastığım.

Sonra sen çıktın. Bir anda, nerden nasıl geldiğini anlayamadım. Rutubetli günün, sıcak havasında, üşümüş bir halde rast gelmiştim sana. Öyle karışık, öyle tuhaf. Alışmıştım sana. Varlığınla huzura ermiştim. Kalbim her zamankinden farklı çarpıyordu. Ayak üzeri gülümsemeler, yoldan geçenlere el sallamalar. O kadar tuhaflaşmıştım. Heyecandan, sevinçten ne yaptığımı bilmez bir haldeydim.

Senli günlerim oldu. Bilgisayarımı senin için açar oldum. Resimlerini tek tek izleyip, yazdıklarını okumak, paylaştığın müzikleri defarlarca dinlemek için. Sonra sen gelirsin de iki lafın belini kırarız, yüzüm daha bir güler diyerek saatlerce o bilgisayar başında beklemek..

Sabahları daha bir heyecanlı uyanır olmuştum. Telefonumda günaydın mesajı, en samimi, en içten şekilde. Gecelerim daha aydınlıktı sonra. İyi gecelerli, tatlı rüyalı dileklerle dolu olan.. Rüyalarda buluşuyorduk seninle. Hep el ele dolaştığımız o nehir kıyısını görüyordum. Köprünün üzerinden koşa koşa geçtiğimiz anları..

Ardından ne olduğunu bilmediğim bir soğukluk baş gösterdi. Tahmin ediyordum sebebini aslında. Bir başkasına daha açmıştın gönlünü, yoksa olmazdı bu denli soğukluk. Ellerinin soğukluğu yetmezmiş gibi, bir de kalbinin soğukluğu çıktı. Başka ne olabilirdi ki zaten? Bendeki sevgi azalmamış, aksine artmıştı. Tavırlarım da hep aynıydı, değişmemişti. Ama sendeki nedense değişmişti. Sonra tartışmalar, olur olmadık sebeplerle kavgalar, ayrılmalar, tekrar barışmalar. Birbirimizi yıpratma adına elimizden geleni ardına koymuyorduk. Ve istemesek de beklenen o an gelip çattı. Çok geçmeden ayırdık yollarımızı. Ayrılmamız gerekiyordu çünkü..

Hani bir zamanlar kahvaltılarım vardı ya, o keyifle hazırladığım. Artık yok biliyor musun? Hep geçiştirmelik, atıştırmalık. Eskiden kahvaltı yapmadan çıkmazdım evden, şimdi uyandığım gibi çıkıp gidiyorum. Haftasonları dahi zorla yapıyorum. Canım istiyor ama hazırlamak zor geliyor. Demleme çayı özledim mesela. Balkonda güneş doğarken kahvaltı yapmayı. Ama yok işte. Sıcak su, sallama çay. Öyle geçip gidiyor. Dolaştığım sokaklar acı veriyor artık. Aynı yollarda, aynı teraneler. Aynı şeyler, herkesler, ama bir o kadar da çok farklı bir şeyler..

Sabahları uyandığımda gördüğüm mesajlar yok. Günaydın diyenim yok. Belki de ondandır. Ya da iyi bir gecem yok, sırf iyi geceler diyenim olmadığından. Tatlı rüyalara hasret kaldım. Gördüğüm yok. Nasıl yatıyorsam, öyle kalkıyorum. Bazen yatmıyorum bile. Gözler kan çanağı, torba torba. Üstüm başım salaş bir halde. Salmışım kendimi. Geceler daha uzun, gündüzler daha kısa gelir oldu. Günlerim zehir, ayllarım yıllık oldu.

İyiydim ben eskiden. Bir başıma da olsam iyiydim işte. Gülüyordum en azından. Gözümden yaş düşmüyordu, gamzem daha bir belirgindi. Şimdilerde yok ikisi. Gözden damlayan her bir yaş, gamze denilen o çukurda toplanır oldu. Sıkıntıdan, stresten saçlarımı yoldum. Yaralarım bile iyileşmiyor artık. Kanattığım yaralarım, patlattığım sivilcelerimin izi kalıyor. Her şeyin olduğu gibi.

İyiyim ben önceden. Senden önce iyiydim. Seninle çok daha iyiydim ama, sensiz de bir o kadar kötüyüm. Beni niye kötü ettin ki.. Keşke diyorum bazen. Sevmem ben keşkeleri ama;

Keşke dokunmasaydın benim yalnızlığıma. Ben öyle daha iyiydim..

Korkuyorum..

Yürümüyorum artık eskisi gibi caddelerde,

Çıkmıyorum evden dışarı..

Sokak lambaları aydınlatmıyor eskisi kadar,

Bakamıyorum kaldırım taşlarına,

Korkuyorum..


Yürümüyorum eskisi kadar sokaklarda,

Herşey, herkes seni hatırlatıyor,

Sanki yerde yatan çiçekler seni bana soracakmış gibi

Nerde o? diycekmiş gibi..

Sorularına cevap veremiycem diye

Korkuyorum..


Gitmiyorum eskisi kadar markete,

Yapmıyorum alışveriş..

Kapıdaki güvenlik soracak seni diye,

Yürüyen merdiven ağlayacak diye gitmiyorum..

Geçmiyorum hiçbir kapıdan,

Sen yoksun diye..


Bakmıyorum artık ne etrafıma ne kendime,

Paspal bir adam oldum dünden beri..

Ne evim düzgün, ne yüzüm..

Her yerim parça parça hüzün..


Bakamıyorum aynaya eskisi gibi,

Gözüm kan çanağı, suratım asık…

Saçlarım birbirine karışık..

Kendimi tanıyamam diye bakamıyorum aynaya

Korkuyorum..


Balkona bile çıkmıyorum artık eskisi kadar,

Manzaram hep aynı..

Ne zaman gözüm dalsa uzağa,

Gözüm yine kan çanağı..

Ellerim yara bere,

Her yerim kesik, çizik..

Dokunamıyorum hiçbir yere,

Korkuyorum..


Yemiyorum eskisi kadar yiyecek..

Dolabı açıyorum..

Bekliyorum saatlerce, kapatıyorum..

Yıkamıyorum bulaşıkları,

Kırılcak diye  tüm tabak çanaklar,

Korkuyorum..


Yatamıyorum eskisi gibi yatağımda,

Yastığa başımı koyduğumda,

Karanlık başıma vuruyor,

Gözlerimi kör ediyor..

Diğer yastığıma sarılıyorum,

Olmuyor..

Uyuyamıyorum..

Uyursam uyanamamaktan

Korkuyorum..


Şimdi duvarlar geliyor üstüme üstüme,

Sıkışıp kalmışım biliyorum..

İçim içime sığmazken,

Duvarların yankıları işliyor içime..

Saatin sesi vuruyor aynı an’ı..

Tarih hep aynı..

Yelkovanı akrep soktu,

İşlemiyor zaman..

Şimdi her şey aynı,

Şimdi her şey farklı..



Ali Mazılıgüney  | 16.01.2010 – 23:09

Yeni bir güne “elveda”

Omzuma başını yasladığında nefesini hissetim..
Kalbinin ürkek çarpışlarıyla yankılandı etraf..
Ne diyeceğimi bilemedim,
Bıraktım kendimi..
Sardım, sarmaladım belini..
Düşünmedim gelmişimi geçmişimi.
Saçlarını okşadım havada raks ederken,
Ürkek bir kuşun havada süzülüşü gibi
bıraktım kendimi derin boşluğa..
Görmedim,
Duymadım,
Bilemedim hiçbir şey..
Başını yasladın omzuma bir kez daha,
kalbimin ritmi değişti,
sanki müzikler sustu,
senfoni orkestrası çıktı sahneye..
Nedendir bilinmez işte..
Bir garip hancıyım,
ben yine bu gece kendimle başbaşayım,
hepsi gerçek gibiydi,
taa ki güneş ışığını görene kadar..
Ve anladım ki,
yeni bir güne bir kez daha bir başına,
elveda..

Ali Mazılıgüney
17.12.2010 | 21:55

Yoğuşmuş duygular

Duygularım depreşti bu gece..

Arka fonumda açtım tam da damardan bir müzik..

Elimde yalnızlığım,

Gözlerimde bi tutam buğum,

Karanlık odamda

Bir başımayım..


Yanan loş bir ışığım

bir de boş ama hüzünle bakan

gözlerim var karanlığa..

Dışarısı buz gibi,

içim buz gibi..

Titremiyorum,

üşümüyorum ama

“eksiklik” hissediyorum sadece

yürek denen organımda..

Damla damla içime düşüyor nedense hüzünler bu gece

Saçımın her bir teli sızım sızım sızlıyor,

Tarifi belirsiz duygular,

Bir o kadar da anlamsız acılar sarıyor bedenimi..


Etraf o kadar sessizleşiyor ki bu gece,

damarlarımdaki kanın hareketini duyar gibi oluyorum..

Kalbim sadece “yaşamak” için çarpma gayreti içinde

tık tık tık atıyor..


Kapım çalmıyor işte,

Işıklar hep kapalı

Dört bir yanım kapalı bu evde,

Odam kalabalık,

ama yalnız sanki ortalık..


Suskunluğumla bütünleştim bu gece,

Aklım bir karış havada

Bedenim herşeyden çok uzaklarda..

Issız bir ada gibi bu gece bu oda..

Bir ben varım,

bir titrek bedenim,

üşümüş hüzünlerim,

bir de yalnızlığım var yanıbaşımda..


Ali Mazılıgüney

10.12.2010 | 21:35