Umutsuz bir vakâdır
İki kişilik sevgiler.
Hep birinin içerisinde
Yer eder kuşkulu düşünceler.

Biri sever,
Diğeri ihanet eder.
Biri güler,
Öteki inim inim inler..

Herkes ne de çok sever,
Bağlanırmış körü körüne meğer.
Yalanlara kanarmış gözler,
Başkasına inanırmış sözler.

Dokunmayı unutan eller,
Ardı ardına sıralanan heceler..
Engel koymaz  sevgisine,
Severmiş delicesine..

Sevginin bedeli mi olurmuş  ey çiftler!
Engeli mi olurmuş hiç sevmenin.
Ama esiri olurmuş, olmuşsun bilirim
Geçinmeye çalıştığın o asgari sevginin.

Hangi gülüş anlatır şimdi seni bana,
Çıkıp giderim her gün bir başıma.
Unuttuğumu sanma alışırım yokluğuna,
Vazgeçilmez mi sandın kendini depresif polyanna!

Düşlemezdim hiç saplayacağını bıçağı sırtıma
Nasıl da emanet etmişim oysa sevgimi
Koynumda beslediğim o yılana

İhtiyacım yok senin asgari sevgine
Daha fazla çıkarma pisliklerini gün yüzüne!
Unutma sevemez kimse seni delicesine,
Çamur atamaz senin gibi sevdiğine!