Bazen diyorum ki kendime
Neyine bu kadar şey senin..
Ne gerek var bu kadar derde..
Di mi?..

Kim umursar ki seni..
Kimin umrundasın ki?

4 duvar 1 çatı arasında,
Kaybolup gitsen
Neye yarar ki?

Bakıp dursan boş boş uzaklara,
Derin derin dalsan kuyulara,
Kafanı bir çevirdin mi sağa,
Yine kalırsın di mi kendinle başbaşa..

Hani nefes alamasam bi an’lığına…
Farkeder mi acaba masa başındaki bardağım?

Peki ya düşsem, acısa canım..
Elini uzatır mı çatalım, bıçağım?

Hani içim daralsa, gözüm kararsa..
Bakar mı bana yatağım,paspasım?

Neyin var ki senin neyinn
Eyyy bulanık gözlü ihtiyar!!

Gözünde cam var o bile kumdan!
Arkanda gölgen var o bile kapkara zindan!
Senin yanında sen bile yoksun ki,
Neyine gerek senin dön bi bak haline!
Eli kızgın maşalı korsan!

Bakmasın kimse yaşına başına,
Görmesin kimse gözünü yüzünü,
Anlasalardı zaten içindeki hüznünü,
Esirgemezlerdi güzel bir sözünü..

Ben açtım yine bi parantez..
İçinde iki nokta..
Ben devrik bir cümleyim aslında
Cümlenin hem başındayım
Hem de sonunda…

aLi Mazılıgüney