Kalbini taşla ezenler arasına katıldım.
Sonunda oldu.
Ne Dante’nin ilahi müziği..
Ne de Helanois’in kederden ağırlaşan bakışları vardı
Ve elleri kanlı bir cerrah gibi
Yaratığa dönüşen kalbimi izledim
Ne konuşuyordu ne de susuyordu
Onu izledim..
Kendi cesaretimi..
O şimdi uyuyor..
Üçlü kanepenin üstünde
Kürek kemiklerinin arasındaki ıslaklığı gecenin nemi sanıyor
Tam da oraya bırakmıştım
Parçaladığın kalbi
Ona nasıl bulaştığını seyret..

30.01.2009