Ağlamama adına yemin eden,
Onlarca kez düşen çamurlu sulara ve yine kendi başına kalkan çocuk.
Elini tutan olmamış.
Ama öğrenmiş garibim, alışmış tüm zorluklara.
Hayat yolunda bir başınaymış,
Yanında ne sevdiği, ne arkadaşı , ne de bir dostu..

Bir çok insanla gülermiş lâkin,
Yaşlarını içine döker, bir başına ağlarmış..
Çevresindeki yaşıtları kar topu oynarken
O buğulu camlar ardından seyredermiş.
‘Geçici mutlulukların esiri olmuş şunlara bak’ diyerek
Hoh’larmış cama ve yazarmış onun adını oraya.
Meçhul‘..

Herkes okulun tatilini beklerken,
Gariban o‘kulun katil ilan edilmesini beklermiş!
Camdaki isminin yanına çizdiği kendi adını
Elinin tersiyle siler, hatırlamazmış.
Haberi olmadan kimsenin,
Bir başına yaşarmış.
Buğulu camlar ardında,
Sırtındaki bıçakları sayarmış.
Gözünün daldığı noktalarda,
Onun adını sayıklar, ağlarmış.
Düşer, düşer, ayağa kalkarmış.
Bağrına taş basar, her gece adını sayıklarmış.
Adını meçhul koyduğu katilini ararmış.