Bu zamana kadar hep çekindik hayattan.
Yıldık, yıkıldık çoğu zaman.
İnsalara duygularımızı açıklamaktan
Sevdiğimiz insanlara sevdiğimizi korktuk.
‘Ya karşılığı yoksa’ diye hep geri adım attık

Birlikte olduğumuz insanları kaybetmekten korktuk
Sırf “yanıbaşımızdan ayrılmasın” diye bağlandık insanlara
Gözümüz kapalı inandık, güvendik onlara.
Sırtımızdan bıçaklanmaktan korktuk, çekindik
Ama vazgeçmedik yine insanlıktan.

Elimizden gelenin fazlasını yaptık çoğu zaman
‘Olmuyorsa zorlama’ dediler, zorladık.
Olduğunu sandık, olduramadık.
Olsun diye uğraştık, batırdık.
İşin içinden biz bile çıkamadık.

Derin kuyulara attık umutlarımızı,
Ardından bağırdık ‘geri gel’ diye
Sesimizi duyurmaya çalıştık.
Yansımamızı bile göremediğimiz
Kör kuyulara bağırdık çoğu zaman..

Unuttuğumuz bir şey vardı ama,
Bugün aldığımız nefes yarına kalmıyor.
Bugün sahip olduklarımız yarın bizimle olmuyor.
Sana ‘hediye edilen bedenin’ bile seni savunmuyor.
Söylesene o zaman ne bu ‘çekinme’?

Varsa sitemin söyle,
Seviyorsan öyle ya da böyle
Söyle,
‘Ya olmazsa’ diye çekinme.
İçindekilere içerlemek yerine
Dışındakileri bırak yere,
Senden çıksın yük,
Sıra karşındakinde!