Günler gelir, günler geçer, gelenler gider, gidenler gelmek ister, yarınlar hiç bitmez, biten bir daha başlamaz.

Tek bir cümle kâfidir aslında söylemek istenenlere lâkin susmaz yürek, isyan eder yine, durmaz kalem yazmak ister delicesine.

Anlamlar anlamdışına taşar, dünkü yarınlar ertesi yarına sezeryanla doğar. Her bir gün daha sancılı olur, acısı kötü çıkar.

Her bir umudumuzu bırakırız yarına, sanki yarınlar hep varolacakmış gibi.

Oysa dün de bir yarındı önceki günün, ama gerçek olmadı hiçbir hayal.

Yarın da bugünün hayaliyle doldu ve ertesi yarın o da olmayacak.

Bitmeyecek bir kısır döngüde sürükleniyoruz her yeni günde.

Kimse farkına varamadı, varamayacak da  ta ki verene kadar son nefesimizi.