Ne kadar tuhaf bir hayat olmaya başladı
Herkesin güldüğünü düşünüp
Ağlayanları hiçe sayacak kadar..
Yanıbaşında gülen çocuk dururken
İçinde ağlayan çocuğu göremeyecek kadar..

İnsanlar çok tuhaf olmaya başladılar
Gerçekler can çekişirken kaldırımda
Ağız dolusu yalanları kusabilecek kadar
Kan kusmaya başladılar..

İhanetin bedeli çok ağır ödenmeye başladı
Hastalıkta sağlıkta diye başlayan cümleler yok olduğu
Herkes sırtını döndüğü anda
Herşeyi herkesi unutmaya başladılar..

Seviyorum kelimesinin anlamı yitirildi..
Herkese aynı tonda söylenip
Bir kalbe 3 kişi sığdırılmaya başlandı,
Yüzsüz olabilecek kadar..

Mahallede eskisi gibi çocuk sesleri yükselmiyor
Topunu keseceğim sizin diye bağıran teyzeler
Ellerinde terlikle kovalayan anneler
Hepsi bir bir içlerine kapandılar,
yok olmaya başladılar..

Yemeklerin tatları yok olmaya başladı,
Küf tutmuş üzerleri
Çatal batırılmıyor, ekşimsi tadı
Acı acı boğazları yakıyor..

Tuhaf  işte hayat, gittikçe tuhaflaşıyor..
Eskiden sevdiğine inandıkların,
Bağrına kör bıçak saplayıp çekilir olmuş,
Suçunu sebebini sana atıp yok olmuş..

Gözler eskisi kadar keskin bakamaz,
Çoğu lafları duyamayacak kadar sağır,
Sövemeyecek kadar dilsiz..
Aslında herşey herşeyleşmiş
Herkes herkesleşmiş bu hayatta..
Kimse bilememiş kimsenin kıymetini
Kör etmişler bedenlerini..
Başkalaştırmışlar tüm hayatları..


Ali Mazılıgüney

23.01.2011