Please follow and like us:
0

VicdanSaygıdeğer blogcanım, öncelikle bayramını kutlarım. Öküzlükte üstüne yok biliyorum sen kutlamasan da büyüğün olarak ben senin bayramını kutlarım. Saygılar sevgiler.

Bu bayramı diğer bayramlardan farklı kıldım kendi dünyamda. Son zamanalarda yaşadığım belki de hafif depresifli dünyamda bir çok kişiye tavır aldım diyebilirim. Özellikle de bu kanından canından olan aynı soyadığını taşıdığım akrabalara karşı oldu aslında. Çok fazla sitem etmeye hakkım olmasa da etmekten geri duramadım işte.

Şu gerçeği öyle kazıdım ki artık beynime, sen gülerken herkes güler seninle birlikte ama ağladığında bir kaç kişi teselli eder seni. Kalan bir kaçı da bakmaz tınlamaz bile. Bir çoğunu silmek kolay olur, uzaktan birisiyle, arkadaşınsa (belki) ama iş akraba olunca daha bir çok koyuyor insana.

Şunun da farkındayım ama, sonuçta herkesin ayrı bir dünyası, ayrı bir yaşantısı var. Kendilerine ait sorumlulukları geleceğe dair planları var. Ama en önemlisi vicdan yok. Çok umurlarında olmamıştır, lafın arasında “Hayırlısı, Allah kolaylık versin” gibi cümlelere sığdırılır her zaman. “inşallah, maşallah“la tatlıya bağlanır geçiştirilir o zamanda.

Hal böyle iken tavrım da bir o kadar kesin oldu bu bayram. Sadece iki üç büyüğümü arayıp kutladım. Temennilerimi ilettim ve geçtim.

Her bayram aradığım kişileri bu bayram aramadım. Onlardan çok güzel özlü sözler (!) geldi ama. İtinayla sağdan soldan kopyalanmış ve çokluca rehberdeki herkese tek düze bir şekilde yapıştırılmış haliyle. Üstüne bir de ad soyad kısmı eklenmiş ki nüfusuma alayım diye herhalde.

Ne kadar karşı olduğum o kadar belli herkese.

Benim zor bir zamanım vardı, tek destek “Allah yardımcınız olsun” cümlesi oldu ise, sizlere de yardımcı olsun. Zira üç çeyreklik şu yaşamın sonunda verdiğim son nefeste, eminim sırat köprüsünden geçerken HGS‘ye girmeden el sallayacağım geridekilere. Hesap sormak bana düşmez ama dilim benden habersiz savuracak ne gördüm, ne duydum, ne işittim, ne yaşadımsa.

Sitemim aslında boş(!) kurulan cümlelere, yoksa eyvallah söz(!)de herkes fazlasıyla destekçi zaten.

Bu bayram kendimi kurban ettim ben aileme. İlk çocuk olmanın yükü ağırdır, ağırlığın altına girdik haliyle. Eğer şu an benim çektiğim çile, sizin eseriniz ise, hakkım varsa bir nebze diğer tarafta tekrar görüşelim bunu bence. Zira teraziye bir kaç gram daha yük ekleyeceğim, üstü size kalsın diye.

Şimdi selametle..

Please follow and like us:
0