Please follow and like us:
0

toprakanaTüm enerjiyi dağıtmıştı toprak ana dünyaya. Elinde avucunda ne varsa vermişti, ağaca, böceğe, insana, doğaya. Hepsi nasiplendi kendine düşen parçayı.. Ağaçlar saldı köklerini en derinlere kadar, yeşerdi en küçük dallarına kadar. Böcekler öyle fırladılar ki yuvalarından, kuşların dans edişlerini seyredaldılar. Deniz öyle kızdı ki bu duruma, ısındı ısıttı. Gökyüzü açtı bağrını herkese, en derin güneş ışıklarının işlemesine izin verdi insanların yüreğine. Yaktı kavurdu güneş tek tek canlıları..

Sonra farketti toprak ana. Verdiği her bir nimeti hor kullanan ve isyan eden canlıları. Başladı bu kez verdiği tüm enerjiyi geri almaya. Önce güneşi çekti, saldı bulutları üzerimize. Islattı ki bizi farkına varabilelim diye. Soğuğu gönderdi ki titreyip gelelim kendimize diye.. Yetmedi.. Aldı bütün ağaçların en güzel yeşillerini, her bir rüzgarda kırdı dallarını ve çekti toprağa hepsini. Sarardı insanlık, sarardı yapraklar. Her biri savruldu bir uçtan diğer uca. Böcekler kaçacak yuva aradılar. Kuşlar çekildiler kabuklarına..

Neşenin yerine hüznü getirdi toprak ana..

Ve dedi ki, “Size ilk baharı sunuyorsam, bunun son’u da olacaktır. Bilesiniz.”

Farkına varamadı canlılar..

Biliyorlardı ama değerini bilemediler..

Herşeyin başı olduğu gibi, sonu olduğunu farkedemediler..

Please follow and like us:
0