Please follow and like us:
0

Sokağa çıkarken unutmadığım bir şey var artık.
Ay-Pod!
İçerisinde yediden 77’ye bir ton vızırtılar.
Her yerde, her durumda, her fırsatta dinlediğim, kulağımdaki o tınılar.
İş mi bitti?
İş arası mı?
İş üstü mü?
Diş üstü mü?
Hiç farketmiyor.

Gerektiğinde, istediğimde, canımın dibi çektiğinde.
Çekiliyorum kıyıma köşeme, kulak ardı ediyorum herşeyi, takılıyorum kendi yarıçapımda.

Çoğu müziği silmiyorum, silemiyorum.
Sürekli orada durur ama, dinlemiyorum işte.
Belki varlığı rahatlatıyor, belki de hatrı.
Belki de ismi ‘kim bilir’.

Deli gibi ses açtığımda oluyor yolun ortasında,
En azına kadar indirip beni benden aldığı anlar da oluyor,
gece karanlığının çöktüğü minibüs köşelerinde.

Müzik ruhumun gıdasıdır derler ya, benim gıdam çok eksik kalmış.
Bedenim genç kalsa da, ruhum gıdaklamış.
Arada bir iyi geliyor onlar.
Bir onlar var.
Onlar da
Taa ki şarjı bitenekadar.

Please follow and like us:
0